Pewnego dnia zaczęłam liczyć mój wiek w latach, które mi zostały, zaczęłam liczyć tylko przyszłość…
I tak powstała:
Książka niebanalna, współczesna, ze zdrowymi korzeniami w przeszłości i młodymi, silnymi pędami w przyszłości. Przypomni ci o RADOŚCI i poziomkach, miłością napełni zbiorniki paliwa, na którym dolecisz do granic wyobraźni.
To nie kolejny dramat ani horror, żadna powieść historyczna ani histeryczna. To książka o przygodach, o których moglibyśmy pamiętać gdybyśmy tylko byli tak odważni, jacy ODWAŻNI możemy być.
Maga zabiera cię w podróż. Jesteś szczęściarzem, bo to najfajniejsza towarzyszka w Galaktyce!
Utalentowana malarka, wdowa po fotoreporterze wojennym, dziewczyna kuriera mafii, lwica i mama młodego mężczyzny. Piękna kobieta z poczuciem humoru.
o książce
Iza Vabrance
Pisaniem odprowadza przeszłość i otwiera ścieżki do przyszłości. Odważnie żyje i śni. Jej teksty to oniryczne historie z życia wzięte.
Doświadczona przygodami pełnymi radości, kreacji, macierzyństwem i żałobą. Wspina się na szczyty, po zachody i wschody.
Wie, że Słońce ciągle świeci, ale czasem trzeba chwilę poczekać, żeby znowu poczuć jego ciepło. Czekając można zrobić coś jeszcze niepojętego… albo o tym poczytać…
Dziewczyna z Plutona to powieść literacka o silnym, autorskim idiomie, zmysłowa i metafizyczna. Nie jest romansem w klasycznym sensie, choć relacje stanowią jej oś fabularną, emocjonalną i filozoficzną. To właśnie one uruchamiają przemianę bohaterki.
Maga doświadcza rozpadu świata po raz drugi. Pierwszy raz straciła pamięć w wypadku kilka lat wcześniej. Drugi, kiedy odkrywa, że Max przez lata ukrywał przed nią prawdę o swojej pracy. W sejfie zostawił zdjęcia, dyski i ślady tajemnicy sięgającej znacznie dalej niż wojny, o których oficjalnie mówiono.
Młoda wdowa wraca z synem Frankiem na Teneryfę, do miejsca, które nazywa Domem. Przechodzi żałobę, próbuje odzyskać spokój i sens życia. Zaczyna od rzeczy najprostszych: chwil z sąsiadami, prostej pracy w porcie Los Gigantes. Tam spotyka Saszę – pilota, człowieka uwikłanego w struktury przepływu informacji, kogoś, kto rozumie więcej, niż mówi.
Ich relacja rozwija się podczas rozmów i milczenia w podróży. Razem wyruszają w świat, by dostarczyć materiały Maxa do agencji fotograficznych. W czasie tej drogi Maga przechodzi własne przebudzenie. Jej doświadczenie żałoby, miłości i twórczości zaczyna splatać się z czymś większym – z pamięcią przekraczającą jedno życie, z kosmicznym porządkiem, z ideą Kolektywu Nées Peripéties.
Powieść rozwija się jednocześnie jako historia intymna i metafizyczna. Z jednej strony jest opowieścią o kobiecie-artystce, która po stracie próbuje wrócić do siebie, odzyskać własną siłę i nauczyć się kochać bez iluzji. Z drugiej – staje się wizją świata, w którym relacje między ludźmi, świadomość, twórczość i odwaga mają wpływ daleko wykraczający poza jednostkowe życie. Miłość Magi do Maxa, a później jej więź z Saszą, nie są tu tylko wątkiem uczuciowym, lecz siłą sprawczą przemiany.
To książka o więziach, które zmieniają człowieka. O miłości, przyjaźni, utracie, lojalności, niespełnieniu, odwadze i ponownym otwarciu na bliskość. O pamięci i niepamięci. O prawdzie ukrytej pod historią świata. O tym, że nawet po największej stracie możliwe jest przebudzenie… i nieuchronny ciąg dalszy.
Iza Vabrance
Pisaniem odprowadza przeszłość i otwiera ścieżki do przyszłości. Odważnie żyje i śni. Jej teksty to oniryczne historie z życia wzięte.
Doświadczona przygodami pełnymi radości, kreacji, macierzyństwem i żałobą. Wspina się na szczyty, po zachody i wschody. Wie, że Słońce ciągle świeci, ale czasem trzeba chwilę poczekać, żeby znowu poczuć jego ciepło. Czekając można zrobić coś jeszcze niepojętego… albo o tym poczytać…